پيام آيت‌الله جوادي آملي به استاد فرشچيان

اگر مي توانستم به استاد فرشچيان پيامي برسانم، توصيه مي کردم که تابلويي بکشد تا منطق الطير عطار و جريان سيمرغ او را بشکافد.

به گزارش مرکز خبر حوزه، حضرت آيت الله جوادي آملي، در ديدار اعضاي شوراي برگزاري همايش ملي هنر و تبليغ که عصر امروز در بنياد علوم وحياني اسراء برگزار شد، گفتند: هدف حوزه اين نيست که هنرمند به جامعه عرضه کند، هدف حوزه آن است که هنرمندانه دين را به مردم برساند و تبليغ نمايد.

ايشان افزودند: ساختار دين اسلام هنري است و مي بايست توسط حوزويان هنرمند با استفاده از ابزار هنر تبليغ شود.

معظم له ادامه دادند: حوزه نبايد تلاش کند که متخيل را محسوس کند، بايد معقول را محسوس کند، هنر اين است که معقول را محسوس کرد و در اين زمينه ابتدا بايد هنر را معنا نمود.

حضرت آيت‌الله جوادي‌آملي در تبيين معناي هنر، افزودند: هنر تجلي معقول در دستگاه خيال است که با خروجي جماد محسوس عجين مي شود؛ بنابراين سه عنصر معقول، خيال و محسوس بايد باشد تا هنر ديني باشد، اگر چيزي ريشه عقلي نداشته باشد و مبرهن نباشد ، در دستگاه هنر اسلامي و ديني نيست.

معظم له بيان کردند: سّر ناکامي برخي نويسندگان حوزوي با اينکه واقعا عالم هستند اين است آنچه معقول آنها است را نمي توانند به محسوس تبديل کنند، اين چنين نيست که همه نويسندگان در صف کمتر از مرحوم آخوند و شيخ انصاري بوده باشند؛ خير، ولي موفقيت براي کسي بوده که مانند مرحوم آخوند و شيخ انصاري رياضي وار فکر مي کردند.
ادامه نوشته

مباحثه آيةالله جوادي آملي و پروفسور ساسولی

 حضرت آيت الله جوادي آملي:

كتاب حقوق، قوانين حقوقي، مسائل قابل اجراي حقوقي اينها سه مرحله دارد مرحله نازلش همين موادّ حقوقي است كه تدوين مي‌شود و اجرا مي‌شود مرحله دوم، مرحله مياني است كه اين موادّ حقوقي از آن مباني استنباط مي‌شود مرحله سوم، مرحله نهايي است آن منابعي است كه اين مباني مياني از آنها استنباط مي‌شود مثلاً همين حقوق بشر كه چند مادّه مشهور دارد از مباني معروف گرفته مي‌شود. مباني پذيرفته‌شده كه اين مواد از آنها استنباط مي‌شود عبارت از عدالت، مساوات، مواسات، آزادي و حريّت، استقلال، امنيّت، امانت، زندگي مسالمت‌آميز، تفاهم، احترام متقابل، رعايت مواثيق بين‌الملل و مانند آن است كه به استناد اين مباني آن موادّ حقوقي استنباط مي‌شود تا اينجا وضع روشن است برجسته‌ترين مبنا در بين اين مباني، معناي عدالت است معناي عدالت مثل اين برق روشن است عدالت يعني هر چيزي را در جاي خود قرار دادن، اما تمام ابهام از اين به بعد است آن حقوقداني كه منبعي براي عدل قائل نيست به آفريدگاري معتقد نيست از اشياء و اشخاص باخبر نيست در برابر اين سؤال مي‌ماند كه عدل به معناي قرار دادن هر چيزي در جاي خود و نهادن هر شخصي در جاي خود، اما جاي اشياء كجاست؟ جاي اشخاص كجاست؟ انسان در نقشه جهان جايش كجاست؟ زن و مرد جايشان كجاست؟ شراب و سركه جايشان كجاست؟ گوسفند و خوك جايشان كجاست؟ جنگ و صلح جايشان كجاست؟ چون خدا را قبول نكرد آفريدگار جهان را نپذيرفت وحي الهي را كه كلام آفريدگار است نپذيرفت قهراً خود به جاي خدا مي‌نشيند براي اشياء جا معيّن مي‌كند براي اشخاص جا معيّن مي‌كند همين بازار آشفته سازمان مللي است كه مي‌بينيد. بنابراين اين حقوق بشر بدون پذيرش وحي پايه علمي ندارد يك قرارداد بشري است چون قرارداد بشري است ضامن اجرا هم ندارد.

*پروفسور ساسولي

با شما موافقم در اين خصوص كه حقوق بشر و استانداردهاي حقوق بشري تنها زماني مي‌توانند ضمانت اجرايي مؤثر داشته باشند كه مبتني بر يك مباني فلسفي باشند و با توجه به اين مباني فلسفي صحيح است كه مي‌‌شود اين استاندارد حقوق بشري را ترويج داد.
ادامه نوشته

سلام بر حسین (علیه السلام) و اربعینش

سلام بر حسین و اربعینش، سلام بر اربعین و زائرانش! و سلام بر اندوه های دل آنان كه به  سوغات بر مزار كشتگان، عشق بردند و به مویه نشستند. به شوق زیارت صحن و سرای جان  فزایت، اربعین شهادتت را به سوگ می نشینیم، یا حسین!

و اربعین از رازهای هستی است و اربعین حسین (ع) روز بسط لطف اوست بر پیروان و دوستدارانش. و در مقام حسین (ع) همین بس كه در زیارت اربعینش خطاب به جدشان محمد مصطفی (ص) و پدر بزرگوارشان حضرت علی (ع) و مادر گرامیشان فاطمه (س) میگوییم كه خداوند عزاداری شما را در رثاء حسین (ع) قبول فرماید.

 اربعین در فرهنگ عاشورا

در فرهنگ عاشورا، اربعین به چهلمین شب شهادت حسین بن علی(ع) گفته میشود که مصادف با روز بیستم ماه صفر است. از سنتهای مردمی گرامی داشت چهلم مردگان است، که به یاد عزیز فوت شده خویش، خیرات و صدقات میدهند و مجلس یاد بود  بر پا میکنند، در روز بیستم صفر نیز، شیعیان، مراسم سوگواری عظیمی را در کشورها و شــــهرهای مختلف به یاد عاشورای حسینی بر پا میکنند. عاشقان و پیروان آن امام، در سحال اســـــرار اربعین به ذکر پرداخته و  باران اشکبار  چشم خویش را با مظلومیت حسین و یارانش پیوند می زنند. این راه، راه تداوم عشق است و بی گمان هیچگاه بی رهرو نخواهد بود.

 

ادامه نوشته

توصیه آيةالله جوادي‌آملي براي فهميدن قرآن

حضرت آيت الله جوادي آملي در پاسخ به پرسشي راه کار فهم و درک معاني قرآن را بيان داشتند.

به گزارش «مرکز خبر حوزه» متن سئوال وپاسخ معظم له به شرح ذيل است

سوال : بهترين راه قرائت و فهم قرآن كريم چيست؟

جواب: بهترين راه براى قرائت همراه با ادراك و فهم قرآن اين است كه انسان همراه با قرائت سور قرآنى، معانى ‏آن را در ذهن و نظر قرار دهد، و با هر آيه در درون و نهاد خود گفتگو نمايد، در آيه عذاب از خداوند طلب ‏مغفرت و در آيه رحمت از خداى سبحان طلب گذشت كند و بشير بودن و نذير بودن خداوند در آيات را ‏مشاهده نمايد و از هر مطلبى كه قرآن افاده مى‌نمايد نكته علمى مربوط به آن را برداشت نمايد.‏

در هنگام تلاوت قرآن با زبان، كلمات از راه گوش به سمع انسان مى‌رسد كه معناى آن نيز بايد به دل و ‏جان نفوذ كند و اگر دل بسته باشد، معنا به آن نفوذ نمى‌نمايد، قرآن كريم در اين مورد مى‌فرمايد: « أَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا»(سوره محمد آيه 24) آيا در قرآن تدبر نمى‌كنند يا بر دلها قفلهايى نهاده شده است؟ ‏و در آيهٔ ديگر مى‌فرمايد: « كَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا كَانُوا يَكْسِبُونَ»(مطففين آيه 14) يعنى؛ بر قلب‌هاى آنها با آنچه ‏كسب كرده‌اند زنگار نشسته است.‏

گناه، غفلت و علائق به دنيا، دل را قفل مى‌كند و مى‌بندد و معارف قرآنى در اين قلب‌ها نفوذ نمى‌كند و ‏انسان بايد از راه باز كردن دل و زدودن «رين» و «چرك» از آن، زمينه نفوذ معنا را به جان خود فراهم آورد.

چون ‏اين زمينه فراهم شود تلاوت آيات قرآن موجب لذّت مى‌شود. فرد با ورود به هر آيه‌اى اگر مشتمل بر خيرات، ‏معرفت، علم و مانند آن باشد، مضمون آن را مسألت مى‌كند و اگر ناظر به عذاب و مانند آن باشد نجات از آن ‏را از خداوند طلب مى‌نمايد.‏

منبع: تابناک